Marinha
Ditosos a quem
acena
Um llemço de
despedida!
São felizes: têm
pena...
Eu sofro sem pena
la vida.
Doo-me até onde
penso,
E a dor é já de
pensar,
Órfão de um sonho
suspeso
Pela maré a
vazar...
E sobre até mim,
já farto
De improfícuas
agonias,
No cais de onde
nunca parto,
A maresia dos
dias.
---
Marina
¡Dichosos a
quienes gestea
Un pañuelo de
despedida!
Son felices:
tienen pena...
Yo sufro sin pena
la vida.
Me duelo hasta
donde pienso,
Y ya el dolor es
de pensar,
Huérfano de un
sueño suspenso
Por la marea al
bajar...
Y sube hasta mi,
ya harto
De estériles
agonías,
En el muelle del
que nunca parto,
La marejada de
los días.
---
Marina
Beneïts a qui
saluden
Un mocador de
comiat!
Són feliços:
senten pena...
Patesc la vida
sense pena.
Em faig mal tant
com puc pensar,
I el dolor és ja de
pensar,
Orfe d’un somni
suspés
Per la marea que
retrocedeix...
I puja fins a mi,
ja cansat
D’agonies
infructuoses,
Al moll del qual
mai no partesc,
La maror dels
dies.
Fernando Pessoa
Antología primera (edició portugués-castellà)
Shantarin, 2025
Més sobre l’autor, ací
[Traducció al castellà de María Matta]
[Traducció meua al valencià]



0 han deixat la seua empremta:
Publica un comentari a l'entrada